Ze zijn weer terug: Haas, Uil & Vos. Jawel, met een ampersand geschreven want zo staat het in de vertaalde titel. En ook in de originele titel, hoewel de dieren daar echte namen hebben: Molly, Olive & Dexter. Komt toch wat zoetsappiger op mij over, ik ben blij met de keuze van vertaalster Ellen Hosmar.
Bang in het donker, waarom zou je? Helaas zijn daar te veel antwoorden op te geven, maar gelukkig gaat dit boek niet over de gruwelen die we zo vaak op het nieuws zien.
Haas, Uil & Vos: een fijn soort bang zijn in het donker
Dit verhaal begint bij zonsondergang, de lucht kleurt rood, roze en goud. Dat is meteen al zo prachtig in beeld weergegeven dat je als lezer onmiddellijk de wereld van onze Haas, Uil & Vos betreedt. Je voelt aan alles dat het een prachtige dag is geweest. Het gras is nog warm, de geuren van de avond verdiepen zich en onze vrienden kijken vol verwondering naar de laatste dansfiguren van de zon.
Maar dan hoort Haas iets ritselen.
Vos voelt iets langs zijn staart strijken.
Uil ziet donkere schimmen.
Ondertussen worden ook de bladzijden donkerder. De roze lucht legt het af tegen het duister van de nacht. Spannend, maar zonder meer een goed soort spannend. Want Catherine Rayner, zowel auteur als illustrator van dit boek, maakt het niet eng. De lezer ziet en leest vrijwel direct nadat de spanning opgeroepen wordt wat er precies ritselt, strijkt en schimt. Dat zijn stuk voor stuk geruststellende elementen waar niks gruwelijks aan is.
En dat maakt dat dit boek over een fijn soort bang in het donker gaat. Ik associeer het met buitenspelen terwijl de lantaarnpalen al aan zijn, met Sint Maarten waarin je dapper op snoepjacht gaat met je lampion, met Sinterklaasavond, een kerstmarkt… dat soort donker. Het donker dat je als kind geheimzinnig vond, dat bijzonder was, een tikkie spannend en toch ook fijn. Het donker waarvan je wist dat je er veilig doorheen zou komen.
illustratie door Catherine Rayner
Haas, Uil & Vos: prachtig weergegeven in het donker
Dat maakt Rayner vooral heel mooi duidelijk in haar illustraties, want eerlijk is eerlijk, van de tekst hoeven we het op dat gebied niet te hebben.
Je ziet het roze vervagen en de eerste sterren verschijnen. Het worden er steeds meer. Ergens schijnt ook de maan. Dat is ook zo prachtig gedaan. Je ziet de maan nergens, en toch weet je dat ze er is. Door schaduwen, maar vooral ook doordat het licht de verschillende dierenvachten prachtig doet oplichten. Er wordt geen goudfolie gebruikt in het boek, maar toch spat er een goudrode gloed van Vos’ vacht af en baadt de eikenboom op de laatste bladzijde in prachtig licht.
Haas, Uil & Vos: niemand zou bang in het donker moeten zijn
Het verhaal maakt me ergens wat melancholiek. Want tussen de bladzijden is het donker zoals je wilt dat het is. Geheimzinnig, mysterieus, maar vooral heel mooi. Die conclusie trekken Haas, Uil & Vos ook aan het eind van het boek. Onze hoofdpersonen hoeven de nacht niet voor zichzelf op te eisen. De nacht is al van hen en in het donker is het goed.
Wat zijn we toch veel kwijtgeraakt. En wat is het daarom toch ook extra fijn dat er boeken zijn zoals dit exemplaar.
Dit bericht bevat affiliatelinks.
